Οι παραδοσιακές αναγωγικές (reductionist) προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τα τμήματα ενός οργανισμού ως απομονωμένους, γραμμικούς μηχανισμούς[cite: 1]. Αυτό συχνά οδηγεί σε τοπικές βελτιστοποιήσεις που δημιουργούν νέες συμφορτήσεις σε επίπεδο επιχείρησης, φαινόμενο γνωστό ως υπο-βελτιστοποίηση (sub-optimization)[cite: 1]. Αντίθετα, η οριστική συστημική (holistic) σκοπιά αντιλαμβάνεται τον οργανισμό ως ένα πολύπλοκο, προσαρμοστικό κοινωνικο-τεχνικό σύστημα όπου οι άνθρωποι, οι διεργασίες, η τεχνολογία, η δομή και η κουλτούρα αλληλεπιδρούν συνεχώς[cite: 1].